1a poesia dialettale classificata
di Bruno Zannoni - Ferrara

in Dialetto romagnolo (cervese)

Garbèn

 

Al dóndla e al sbatt, al cânn
sò l’ónda de garbèn
e al sbatòcia insèn
sò l’ós de mi capânn.
‘Ste vënt bulènt ad lói
tra i rém e’ fróla e e’ fés-cia
e sénza pês l’armés-cia
la pólvar cun al fój;
e’ strésa sò la strèna,
tót quel ch’e’ tóca e’ brusa; 
pù, sénza dmandê scusa
e’ córr vérs a marèna
e là e’ mócia e e’ spàza
spinzénd l’ónda luntân
e u s’gôd a quëlch gabiân
ad arvinê la càza.
E’ pàsa e u’n fà tént dscurs 
‘ste vënt che l’asarméja
a l’ânma ch’ la s’apéja
brusêda da i rimùrs.


Garběno (Libeccio)

Dondolano e sbattono le canne
sotto l’onda del garbino
e insieme picchiano
sulla porta del mio capanno.
Questo vento bollente di luglio
tra i rami frulla e fischia
e senza pace rimescola
la polvere con le foglie;
scivola sulla campagna,
brucia tutto quello che tocca;
poi, senza chiedere scusa,
corre verso il mare
e là ammucchia e spazza
spingendo l’onda lontano
e si diverte a qualche gabbiano
a rovinare la caccia.
Passa e non fa tanti discorsi
questo vento che assomiglia
all’anima che si accende
arsa dai rimorsi.

Ritorna alla graduatoria