1a poesia classificata
di Silvano Rocca- Bologna

La Vétta

 

 

Sé, la vétta, la vétta
a s fà prèst a dîr la vètta
una parôla, un riturnèl,
una cantè a tótta våus
al såul lé atachè al zîl
la lónna drétta e arbaltè
al vänt sänza arpôs
al culåur cièr, cal scûr
i dé ón såura a cl’èter
e chi grópp dûr
ch’in se dstrighèn mâi
e äli ôs e al sangv e la pèl
chi én sänper drî a smagnèr
e pó l amåur
l amåur ch l’ arîva
e t’al cgnóss brîsa
la luntananza, la speranza
al zîg bûr dla cusiänza
la fadîga ed capîr
la pôra ed sufrîr
e una prêda sänper da vultèr
partîr e arivèr
arivèr e partîr.
Sé, la vètta, la vètta
as fà prèst a dîr…
Sì, la vita, la vita
si fa presto a dire la vita
una parola, un ritornello
una cantata a voce piena
il sole lì appeso al cielo
la luna diritta e rovesciata
il vento senza riposo
il colore chiaro, quello scuro
i giorni uno sull’altro
e quei nodi duri
che non si sciolgono mai
e le ossa e il sangue e la pelle
che si agitano sempre
e poi l’amore
l’amore che arriva
e non lo conosci
la lontananza, la speranza
il pianto buio della coscienza
la fatica di capire
la paura di soffrire
e una pietra sempre da voltare
partire e arrivare
arrivare e partire.
Sì, la vita, la vita
si fa presto a dire…

        
                                                                                           

Ritorna alla graduatoria